Kunstblog 5. De folly van Chris Mudde

Folly tussen de kersenbomen.

Is het nog niet af? Wat wordt het? Ja, maar wat is het eigenlijk? Iedere keer wanneer ik verder bouw aan mijn installatie in de beeldentuin hoor ik deze vragen van bezoekers. Op zoek naar (be)grip op wat er is te zien: een twaalftal bakstenen stapelingen rondom een open plek, tussen de kersenbomen van de tuin. De tentoonstelling is al lang geleden geopend, maar dit werk is blijkbaar nog niet af.

Dat levert leuke gesprekken op, uitwisseling tussen publiek, de curator Ernst Löwensteyn en mij als kunstenaar. Gesprekken over kunst, architectuur, natuur, landschapsarchitectuur. Allemaal facetten van mijn werk en tegelijk nauw verbonden met het uitgangspunt van de tentoonstelling “The Art is an inexhaustible wealth of Nature”.

Mijn uitgangspunt is het creëren van een bijzondere plek, door het specifieke van die plek te gebruiken en te benadrukken. In dit geval heb ik gekozen voor deze plek tussen de nog jonge kersenbomen, die als een bosje zijn aangeplant in de tuin. Wat mij trof was de kleine open ruimte, omgeven door de dunne, rijzige stammetjes. Als een opening naar boven, de lucht en de kosmos.

Ik had associaties met ruïnes van kerken of tempels, zonder dak, zoals je in Engeland of Italië wel ziet. Ik heb ooit in Barcelona de Sagrada Familia van Gaudí bezocht toen daar nog helemaal geen dak op zat: een geweldige ervaring! Als een gigantische Stonehenge achtige plek. Waar al decennia aan was gebouwd en die nog niet af was. Die opening naar boven, en de voortdurende activiteit (of althans de indruk daarvan) van het verder bouwen, het blijven werken aan het ideaal, zijn me het meest bijgebleven.

Die indruk, die kwaliteiten, zoek ik in het bouwwerk en in het bouwen. De plaats, context, tijd en middelen zijn echter van een heel andere orde dan die van kathedralen… Dus om zoiets op deze plek in de beeldentuin te maken, vraagt een bescheidener aanpak. Een opgave die ook (tuin-)architecten uitdaagde tot het bouwen van zogenaamde folly’s in 19e eeuwse parken in Engelse landschapsstijl. Deze niet functionele bouwwerken dienden niet slechts als decoratie, maar waren ook de verbeelding van het classicistische ideaal van die tijd, opgenomen in het gehele ontwerp van park of tuin. Bijvoorbeeld een klassieke miniatuur-tempel, een ruïne of schelpengrot. Een traditie tot op de dag van vandaag, op de grensvlakken van landschapsarchitectuur, bouwkunst, beeldende kunst en natuurbouw, gekenmerkt door locatie- en contextspecifiek werk en conceptuele uitgangspunten.

Het bouwen van mijn installatie, het stapelen van de stenen, puzzelen op de constructie, is een voortdurende poging om mijn ideaal van de plek gestalte te geven en beleefbaar te maken. Het resultaat is een folly, onderdeel van de tuin en het grotere verhaal van Land en Beeld. En het blijft tegelijkertijd “under construction”, niet af en in ontwikkeling. Er hangt een belofte in de lucht, een idee van wat mogelijk is, van wat kan zijn.

Chris Mudde augustus 2014

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *