« Terug naar exposantenoverzicht

Gerard Höwler

Gerard Howeler inwendig en geen titel

tekst beelden Inwendig en geen titel

Ruimte en licht de gesloten massa van de steen binnenhalen, daar draait mijn werk om.

Toelichting

Toevoegen door weghalen

In de vijftien jaar dat ik Gerard Howeler nu ken, zit mijn waardering, behalve voor z’n persoon, in zijn hermetisch oeuvre. Het is de vasthoudende keuze voor het materiaal steen, de consequente ontwikkeling, waarbij de ondertoon van ‘minimal art’ nooit tot een alles zaligmakend evangelie, een zuivere leerstelling wordt. Onder zijn handen lijkt ontoegankelijk graniet zich als vanzelfsprekend te openen en verzamelen zwerfkeien algen, water en licht door een secure ingreep. De rode draad in zijn werk is contrast, in al z’n verschijningsvormen: ruw-vlak, gevormd-ongevormd, barok-strak, exterieur-interieur, onaangeraakt- bewerkt, licht-donker. Mijn eerste kennismaking met zijn werk waren de bescheiden waterstenen; zwerfkeien waar als een poetisch contrast spiegelend amorf water in een geometrisch bed van gepolijst graniet ligt. Van hieruit is de ontwikkeling in zijn monumentale werk goed te duiden. Grote monolieten, waarbij de zo aangetroffen, onaangeraakte buitenkant contrasteert met een meetkundig gevormde opening zoals de zwerfkei met vierkant gat in Amersfoort, de poort naar het water in Breukelen of de verticaal gerichte rolsteen met een enkele hap er uit op de grens van Duitsland en Frankrijk. Door de maximale bewerking van de ingreep, het polijsten, is het mogelijk om in het materiaal, in de steen te kijken. Er zijn een paar constanten in het werk van Gerard. Ten eerste is er het water. Het water wordt gevangen in een geometrisch bekken, dient als sokkel of maakt al stromend onderdeel uit van het beeld. Een tweede constante is richting. Het beeld in Hoogkarspel laat zich het beste lezen als een vizier op het vlakke Westfriese landschap. De opgang en de poort in Breukelen leiden naar het water zelf. De poort in Heerhugowaard is de doorgang naar een transparante granieten wand. Ook bij de samengestelde en gecomponeerde beelden zie ik het fenomeen richting duidelijk terug. In Huizen wijst een stapeling van stenen balken en kubussen naar het belendende water. Op een rotonde in Zeist wijzen twee ‘koppen’ in een innige omhelzing naar elkaar. Steeds is er de spanning tussen gevormd en ongevormd, tussen buiten- en binnenkant, zijn ‘gesloten’ en ‘geopend’ verenigd, is er het statische beeld met veranderend stromend water en licht, is er spanning tussen niets doen en iets doen. Al kijkend zie ik dat het de magie van het gesteente zelf is, dat opgespoord wordt, in al z’n facetten. Deze honderden miljoenen jaren oude stenen, dragers van een duidelijke menselijke handeling, geplaatst in een omgeving van haastig vormgegeven beton, baksteen en glas, stenen die op de grens van het landijs gevonden zijn, of in de duistere hoeken van het slordige landschap rond steengroeves. Met het meest kernachtige beeld van Gerard Howeler wil ik besluiten: de eenzame menhir op de horizon in de Elzas, als een prehistorisch objet trouve met een enkele ingreep. Het is de paradox: de sobere rijkdom van door de aarde gevormde oersteen vertoont met een keep een teken van deze tijd – het maximaliseren van het minimale, toevoegen door weghalen.

© Kees Buckens, Rotterdam, januari 2000

 Opleiding

1963-1967  opleiding  Rietveld Academie, Amsterdam
1971-1976  docent Academie Minerva, Groningen
1977-1992  docent Rietveld Academie, Amsterdam

 

Recente exposities

2012

  • Beeldentuin Land en Beeld Of Untamed Spirit, Asperen
  • Galerie Bianca, Landgraaf
  • Atelier 340, Brussel
  • Anningahof, Zwolle
  • Kunstrai bij galerie Clement, Asperen

2011

  • Beeldentuin Land en Beeld The Undiscovered Country of Art, Asperen

Voor informatie
Neem kontakt op met Beeldentuin en Galerie Land en Beeld
mobiel  0031(0)621908504 of email info@landenbeeld.nl