Het eerste beeld waar ik naar toe ga zijn de twee Heracleum Babels van Sjoerd Buisman. Het is onvoorstelbaar, hoe de sneeuw de prachtige ritmepatronen van de canalures van de heracleum accentueert.

In het midden van de tuin staat Zwart in de nacht van Ton Kalle. Ik noem het voor mijzelf mijn zetel, omdat ik vaak in de zomer dit beeld als rustplek gebruik. Ik hoop dat Ton het mij vergeeft. Nu heeft de sneeuw een donzig kussen erop gelegd en en pasant de verdere entourage aangepast.

Dat mijn romantische ziel op de tuinwandeling een doorkijkje vastlegt is voorspelbaar. De rozenbogen met Engelse ramblers zijn in het najaar teruggesnoeid. We voelen nog de doornen.

Bij de ingang van de beeldentuin staat het stoere beeld van Herbert Nouwens. Het stugge staal in een prachtige compositie geknecht. De sneeuw heeft de hoekige vormen gesierd als een garnering op de taart. Niet met de gedachte om er een smaakvolle aanvulling aan te geven, maar met een respectvol gebaar naar een kwaliteit.

Wat een zondagsgevoel om u te kunnen laten zien hoe beelden in de tuin belangrijk zijn.