Na het voorjaarswit en roze van fruitbloesems, fluitekruid, dovenetel en madeliefje zijn de ‘witte’ zomerweken weer aangebroken. Het geel van koolzaad vergeet ik liever: het rukt zo schrikbarend op langs de tussenrivierse dijken dat het wit van fluitekruid het onderspit dreigt te delven. Maar het gele gevaar heeft zaad gezet en zal volgend jaar nog woester oprukken dan tevoren. Enfin, het zij zo. De gemeente maait pas als het zaad al rijp is, dus mij rest alleen de al op ons land overgewaaide planten met wortel en tak uit te rukken voordat er nog meer zaad verspreid wordt.

De eerste rozen staan in bloei, samen met de witte vlierbloesems, liguster, viburnum en jasmijn. Hier en daar een vleugje roze, in de rozen, van vingerhoedskruid, reuzepapaver en valeriaan. Brutaal geel van boterbloemen in het hoge gras, de nog niet uitgeroeide koolzaadplanten rond en de lisdodde naast de paddenpoel. Rond het terras een mengeling van roze en blauwpaarse lavendel en salie, het zachte geel van vrouwenmantel en potentilla, het paarsrood en zachtroze van pioenen. De paarsrode ruiken vaag naar drop, de roze bedwelmend naar rozen.

In de moes/kruidentuinen zijn de plantjes nog klein. Net uit de kas in de volle grond gezet, beginnen ze al aardig uit te stoelen. Slakken krijgen nauwelijks kans van de sappig groene blaadjes van pompoenen, courgettes en kardoen te eten, want de dagelijkse inspectieronde is genadeloos. Genoeg ander groen om als dagelijks festijn te dienen, dus not in my back yard. Ofwel: NIMBY. Wat voor kernkoppen geldt, geldt voor slakken.

De mest heeft de kuiptuinen en -borders goed gedaan. De klimop is bezig met een inhaalslag en schijnt begrepen te hebben wat zijn taak is: de korven met groen bedekken en geen onkruid doorlaten. Het eerste deel van de opdracht lukt aardig, geen onkruid doorlaten is nog een utopische gedachte. Dus als we erlangs lopen tijdens de avondronde door de tuin graaien we hier en daar de hoogst uitstekende boosdoeners eruit.

In de kas staan nog kleine salie-, maggi-, pepermunt- en pompoenplanten die dit weekend in de volle grond moeten. De druiven moeten nog opgebonden worden en dan wordt het tijd om de hagen te snoeien als de bloei van de liguster voorbij is. Die trekt enorm veel bijen die, aangelokt door de zware, zoete geur, de honing konen verzamelen. De budhleias doen hun best om de race met het hoge gras te winnen en zullen binnenkort, samen met de andere bijen- en vlinderplanten, als honingleverancier dienen.

Rond de nu snel ontluikende rozentorens op het land en langs de waterkant een gegons van jewelste. Bijen en hommels zijn druk in de weer; lijsters en merels belagen de zacht kleurende kersen. Al zijn ze nog niet rijp, ze schijnen al best te smaken want voor mijn raam hierboven vliegen ze af en aan om zich eraan te goed te doen. Ze schrokken ze vaak op, wat resulteert in een pit in hun ontlasting op de beelden in de tuin, als zichtbaar bewijs van hun schrokpartij.

Maar zaterdag trekken we weer gewapend met kruiwagens, trimmers, bezems, spaden en borstels de tuin in. Om beelden en omringend terrein ship shape te maken voor de bezoekers die Land & Beeld steeds vaker weten te vinden. Vaak als gevolg van mond tot mondreclame, of aangelokt door de lof die de kranten ons toezwaaien. Welkom in de witte weken! Geniet van de tentoongestelde beelden, de rozen en een drankje in de zon. De biologische appelsap in de ijskast is weer aangevuld en de koffie is in een handomdraai gezet.

Helen

Klik hier voor recepten en eerdere blog's

Foto's van de zomertuin bekijken? Klik hier